ایستگاه شماره ۱۰: من برای گریستن، به آغوشت محتاجم!

metrofrq safar 10

می دونین یکی از سؤالایی که بعد از مرگمون، ازمون می پرسن، یعنی در واقع در پیشگاه خدا براش مسئولیم، چیه؟ از همه مون می پرسن، اموالتو کجا خرج کردی… .
خب هر کسی خرجای مختلفی داشته. از بعضی خرجا چاره ای نیست. بعضی خرجا رو می شه به نحو بهتری انجام داد یا جای بهتری خرج کرد.
اما یه جایی هست، که اگه برا همه ی اموالمون حسرت بخوریم، اگه تمام خرج هامون بیجا محسوب بشه، این خرج به جاست. این یکی پیش خدا آبرو بهمون می ده. اموال ما رو تطهیر می کنه. خدا برامون تو دنیا و آخرت جبرانش می کنه. خدا ازمون راضی می شه…
می دونین کدوم خرجو می گم؟ خرجای خوب البته زیادن، کمک به فقرا، مسجد ساختن، آزاد کردن زندانیای بدهکار بی گناه، خیلی کار خوب می شه کرد؛ اما منظور من اینا نیست. یه خرجی هست که با همه ی اینا فرق می کنه.
خرج برا زیارت سیدالشهدا؛ مخصوصاً اربعین. تازه اربعین زیارت کم خرجیه. برا خیلیا نه خرج غذا هست، نه خرج هتل؛ فقط باید خودتو برسونی به نجف و، بعدش هم کربلا. اگه بپرسن اموالتو در چه راهی خرج کردی، می گیم، در راه زیارت اربعین، زیارت سیدالشهدا.

پاسخ دهید