ایستگاه شماره ۹: هرکه دارد هوس کرب و بلا، بسم الله…

metrofrq safar 09

سفر اربعین سفر عشقه. اونایی که رفته ن می دونن. توی اون جمعیت زائر، کسایی رو می بینی که راه رفتن براشون سخته، اما پیاده میان. پیرمردها و پیرزن ها، بعضی ها که با عصا راه می رن، بعضی با ویلچر، بعضی بچه به بغل… .
کسی رو دیدم که به خاطر دیسک کمرش مجبور شده بود بخشی از مسیرو با ماشین بیاد؛ و داشت گریه می کرد که نتونسته اون طور که شایسته س عرض ادب کنه.
آدمای زیادی رو دیدم که کربلا زیاد رفته بودن؛ اما می گفتن کربلای اربعین یه چیز دیگه س. نه فقط خود کربلا؛ اگه فقط خود کربلا بود مردم با ماشین می رفتن. این عرض ادب پیاده خودش موضوعیت داره. اینو بذارین کنار این که خود دستگاه امام حسین از اول تا آخر سر و کارش با دل آدماس. از اول تا آخر محبته و مودته و عشقه. به قول حافظ، در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم/ سرزنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور
شاهد این که می گم دستگاه امام حسین با دل آدما سر و کار داره و قبله ی دل آدماس، اینه که تو همین سفر اربعین، فقط شیعه ها نیستن که میان زیارت. گاهی مسیحیا رو می بینی، اهل سنتو می بینی، بقیه رو می بینی که اومدن عرض ادب کنن. یه نفر از ارمنی ها می گفت: امام حسین فقط مال شیعه ها نیست! مال همه ست. حواسمون باشه، برای زیارت اربعین امسال، هنوزم وقت هست!
پس، به عشق امام حسین، هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله…

پاسخ دهید